Ben,sigorta meselesinde biçare insanlarla beraber olabilmek için gazmamın ucunu Çaycuma'ya çevirdim 1 Mayıs'da. Madencilik mesleğnin hatırı sayılır sayıda evladını yetişdirmiş bu bölgede, tam da işcilerin bayramının olduğu gün, bi şeyler söylemek haddime değildi emme, garşılıklı fikir teatisinde bulunmak, isder isdemez bi güzelliğe vardırır diye düşünerek mikrafon önünde yerimi aldım. Benden evvelki gonuşmacılar; platform üyeleri olarak zadden Çaycuma'nın meselelerini çok eyi bildiklerinden, her şeyi gayet güzel dillendirdiler. Hadda, ülke ve dünya meseleleriyle de gancalıyarak, zencirin halkalarının biribiriyle bağlantısını ağnatdılar. Gerisi imana guvvetdi.

Demir kapıyı kilitlerken kendi kendine; “Haydi Abbas vakit tamam, akşam diyordun, işte oldu akşam.” diyerek Gazipaşa caddesine doğru yürümeye başladı. Valilik binasının yanından sahildeki gezi yoluna indi. Limanın mis gibi havasını çekemedi içine, sanki hava için yer yoktu ciğerlerinde, zaten mis gibi de değildi limanın havası. Hoş kendisi de mis gibi sayılmazdı ya… Bir süre, limanın pis suları üzerinde dolaşan çöpleri ve martıları izledikten sonra “Sahil Cafe”ye doğru yürüdü.

1 Mayıs 1977’de Taksim’de 37 işçi ölmüştü. Hayır. Ölmemiş, öldürülmüştü. Kim öldürdü? Bulunamadı!  

Alın teriyle geçinen insanların, o güne kadar en geniş katılımla, 500 binden fazla kişiyle yaptığı emekçi bayramıydı 1 Mayıs 1977. Emeğiyle geçinen insanların sistemi değiştirme gücüne sahip olduğunu hissettikleri bir dönüm noktasıydı… Dolayısıyla yerli ve yabancı patronlar için kesinlikle kırılması gereken bir bilinç düzeyi vardı. O, “birlikten kuvvet doğar” bilinci, “patrona karşı ancak birlikte olunursa insanca yaşam için yeterli ücret alınabileceği” bilinci zorla yok edildi. Araç olarak arkeri darbe ve dindarlaştırma dahil her şey kullanıldı.  

O günden beri işçiler, bayramlarını kutlamak ve orada öldürülen arkadaşlarını anmak için Taksim’e çıkmak istediklerinde, sermayenin bekçileri karşılarına dikiliyor ve “Çıkamazsınız” diyor. Aynı bilincin ortaya çıkmasından ürkülüyor.

Geçtiğimiz Pazar AKP Kadın Kolları Kongresi için Bartın'a gelen Çevre ve Orman Bakanı Prof. Dr. Veysel Eroğlu, Amasra ilçesinde yemek yediği sırada termik santral protestosu ile karşılaştı. Doğal güzelliği, tarihi ve turistlik değerleri ile ünlü kentlerine kurulması düşünülen termik santrale karşı çıkan Amasralılar, Çevre ve Orman Bakanı Veysel Eroğlu'nun yemek yediği sırada protesto gösterisi düzenledi. Protestonun 2 Mayıs 2008 tarihinde Çevre Bakanlığında yapıldığı belirtilen toplantıda Zonguldak-Karabük-Bartın Çevre Düzeni Planında değişiklik yapılarak, planda olamayan termik santralinin özel bir firmanın isteği üzerine plana koyma görüşmelerine tepki için yapıldığı belirtildi.

Bunu aksakallı duayen gazeteci arkadaşlarımız, ağabeylerimiz, hamilerimiz, kamillerimiz, bir bilenlerimiz, pir bilenlerimiz, kalemşorlarımız, tuşorlarımız (kalemle yazan mı kaldı?), aziz ve muhterem meslek kardeşlerimiz, köşe başlarımız, köşe taşlarımız, yapışık ikizlerimiz, yolu açıklarımız, hırsı fren tutmazlarımız, ilkonaaçıklama yapılanlarımız, ilk ona girenlerimiz, yedek kulübesinde bekleyenlerimiz, tecrübeden omzunda rütbe takılacak yer kalmayanlarımız… Neyse bu gibi çevremizdeki meslek erbabına sorulursa açıklayıcı yanıt alabilirler eminim… Ya da aslında emin değilim, şu an öyle geldi dilime, yazdım ben de… Çünkü kimsenin neden sorusu ile fazla bir ilgisi yok.